Column
Hanneke: 'Jullie dochter is een soort Pipi Langkous'
Column
Malou: 'Mensen vragen nu of het bij mij ook begint te kriebelen'
Thomas: 'Ik signeerde mijn eerste boek met een kleutertekst'
Tim den Besten: 'Een vriend van mij heeft last van spiritualiteit'
Hanneke: 'Een babyshower én een kraammand, is dat niet veel?'
Column
Thomas: 'Ik wist meteen dat ik corona had'
Ambassadeurs
&C Talent ambassadeur presenteren: Chantal Janzen
Food
Met Miljuschka's knolselderijsoep heb je sowieso een hit te pakken
Hadewych Minis: 'Ik vraag aan mannelijke collega’s wat zij verdienen'
Column
Malou: 'Ik ben bang dat mensen ontdekken dat ik niet goed genoeg ben'
Column
Thomas: 'Toevallig zag een buurvrouw hem op de grond liggen'
Carmen: 'Wat is er in vredesnaam mis met minder werken?'
Actie
Win: mommy-to-be-box van Collistar
Column
Hanneke: 'Hij had geen verplichtingen omdat zijn vrouw alles regelde'
Actie
Win: Nijntje verzamelbundel
Actie
Win: loopfiets van Little Dutch
Nienke: 'Res en ik dijen uit'
Actie
Win: 2x overnachting in Hotel Estheréa Amsterdam
Actie
Win: Mamaroo Kinderstoel
Actie
Win een halfjaar lang elke week 3 maaltijden van Oh My Guts
Actie
Win: weekend Efteling
Actie
Win: teddy tas van StudioNoos
Win 2 kaarten voor de film Last Christmas inclusief een goodiebox
Actie
Win: knuffelportret van Knuffelmakers
Actie
Win Joolz Aer buggy
Column
Malou: 'Ik zei dat ik hem voor nog geen miljoen zou pijpen'
Column
Malou: 'O, je spreekt gewoon Nederlands?'
Stamgast Susanne: 'Ik ben er iedere vrijdag, zaterdag en zondag'
Column
Chantal Janzen: 'Soms schaam ik me voor mijn online shopgedrag'
Column
Hanneke: 'Ik pak een koekenpan uit de tas en sla haar van haar stoel'
Malou: 'Ik was effe vergeten dat ik nu vegetariër ben'
Meer bekijken
  1. › ›
  2. Monic Hendrickx: 'Brabanders vonden mij gek met m'n Surinaamse accent'

Monic Hendrickx: 'Brabanders vonden mij gek met m'n Surinaamse accent'

Nu in &C: actrice Monic Hendrickx speelt in Penoza een drugsbaas die over lijken gaat. In werkelijkheid is ze een zacht ei met van nature geen lef. Van wie ze dat heeft, wil Chantal weten.

22-11-2019 21:00
interview Chantal Janzen, fotografie Valentina Vos, tekst Imke Hamacher

Ons thema deze maand is 'Ik lijk steeds meer op jou', over familie en op je ouders lijken. Hadden jouw ouders ­verwacht dat je actrice zou worden?
'Nee, en ik ook niet. Ik vond acteren zo'n ver-van-mijn-­bedshow. Ik wilde vroeger onderwatercameraman worden, want ik was dol op natuurdocumentaires. Ik was wel altijd van het imiteren, als kind al. Dan ging ik met mijn moeder naar de voetbal­ wedstrijd van mijn broertje kijken en raakte mijn moeder met iemand aan de praat in het dialect. Thuis deed ik dat dan woord voor woord na.'

Maar op het moment zelf zo stil als een muis zijn zeker. Precies mijn zoon. Laatst zaten we samen in de taxi met een taxichauffeur, zo'n ras-Amsterdammer. James houdt dan zijn lippen stijf op elkaar, maar even later hoor ik hem thuis tegen Marco navertellen in Platamsterdams: dus ik hep een maagverkleining gehad.
'Hahaha. Dat is toch heerlijk, zulke ontmoetingen.'

Lees ook: Exclusief: Chantal poseert met ouders in het nieuwe nummer van &C

Jij hebt dus in Deurne gewoond, dat wist ik niet. Je praat helemaal niet Brabants.
'Niet meer, maar vroeger wel, hoor. Ik heb van m'n derde tot zevende in Paramaribo gewoond. En toen praatte ik ook ­helemaal so. Ik heb nog een cassettebandje dat ik naar mijn oma stuurde: 'Oma, oma, oma, kook wat soep. Lekker eten, lekker kostje.''

Hahaha.
'Ja, ik praatte echt een beetje so. Maar nu is het natuurlijk not done om dat accent na te doen.'

Behalve als je er zelf gewoond hebt. Waarom gingen jullie daarnaartoe?
'Mijn vader kon daar werken als wiskundeleraar, en dat leek mijn ouders wel een leuk avontuur: met drie kleine kinderen naar de tropen. Haha.'

Respect. Hebben jullie het leuk gehad?
'Héél erg leuk. Suriname is voor mij echt een heimweeplek. Ik had destijds Hindoestaanse vriendinnetjes, zwarte ­vriendjes, daar was ik verder helemaal niet mee bezig. Toen ik op mijn 27ste terugging, kende ik de koloniale geschiedenis en toen voelde ik me ineens heel wit en rijk en anders. Terwijl, toen ik op mijn zevende terugverhuisde naar Deurne, was ik híér anders. Die Brabanders vonden mij maar raar, met mijn ­ ­Surinaamse accent.'

Lees ook: Eindelijk een nieuwe trailer: alles wat we weten over de Penoza-film

Da's keiraar.
'Haha. Ik neem accenten heel snel over, dus ook Brabants. Ik wilde er graag bijhoren. Mijn moeder mocht van mij en mijn zus bijvoorbeeld niet zeggen dat we al zwemdiploma's hadden – in Suriname leerden we heel vroeg zwemmen – want dan waren we wéér anders.'

Zit dat Brabantse nog in jou?
'Ja, zeker. Mijn moeder komt uit Gemert, 'Gimmert'. Ik heb een heel grote Brabantse familie. Echt zo'n bourgondische ­gezellige familie, waarin op z'n tijd goed gedronken wordt. Elk jaar gaan we met zeventig man naar een vakantiepark in Kijkduin, altijd een feest. Al heeft die Brabantse gezelligheid ook een keerzijde, hoor. Er is veel sociale controle onderling: 'Hedde dè ­geheurd?' Dat.'

Haha. Dè was ok apart, hè?
'Ja, altijd dat 'apart', haha!'

Wat mis je het meest aan Suriname?
'Nou, het was vooral de tijd dat mijn vader nog niet ziek was. Hij was daar helemaal op zijn plek. Hij vond het fantastisch om het binnenland in te trekken, om over de Surinamerivier te ­varen. Hij was daar ontzettend relaxed, kon uren in de hangmat liggen. Die Surinaamse mentaliteit – als het vandaag niet komt, dan komt het morgen wel, of niet – beviel hem goed.'

Wanneer werd hij ziek?
'Eén jaar nadat we terug waren in Nederland, toen ik acht was. Hij is in totaal vijf jaar ziek geweest. In het begin merkten wij daar niet zo veel van. Hij werd geopereerd en toen dachten ze een tijdlang dat de kanker weg was, maar dat bleek achteraf niet zo te zijn.'

Hebben jullie bewust afscheid van hem genomen?
'We hadden niet letterlijk afscheidsgesprekken, maar op een gegeven moment voelden we wel aan: dit gaat aflopen. Hij ging met mijn broertje praten over de fouten die hij zelf vroeger gemaakt had: dat hij met een niet-schoongemaakt geweer op appèl kwam en dan een dag in de cel moest zitten. 'Als je iets doet, moet je het ook dóén,' zei hij tegen mijn broertje. Een jongetje van tien, hè.'

Hoe Monic omging met het verlies van haar vader en over de band met haar Penoza-familie lees je in de rest van het interview in het nieuwe nummer van &C, dat nu in de winkel ligt. Of lees het hier op Blendle. Wil je geen &C meer missen en profiteren van leuke extra’s? Word dan abonnee.

Schrijf je in voor de nieuwsbrief
Ontvang één keer per week alle &C updates!
Het is vereist de inschrijving te bevestigen door dit vakje aan te vinken.
GO
Bedankt voor je inschrijving voor de nieuwsbrief!
Vanaf nu ontvang je de nieuwsbrief.
Out now
&C Magazine Editie #3 Bekend, beroemd, berucht
Bestel nu
Wees slim en word abonnee!
12x &C Magazine op je deurmat.
Bekijk de deals

Gerelateerd

Geen probleem!
&C maakt gebruik van cookies. Als je verder leest, ga je daarmee akkoord. Meer info »

We love cookies

Deze website maakt gebruik van cookies.
Geen probleem!

We gebruiken cookies om content en advertenties te personaliseren, om functies voor social media te bieden en om websiteverkeer te analyseren. Ook delen we informatie over je gebruik van onze site met onze partners voor social media, adverteren en analyse.

Wanneer je gebruik blijft maken van andc.tv gaan wij ervan uit dat je hiermee akkoord bent. In onze privacy voorwaarden vind je een beschrijving van al onze cookies.