Interview
Bert was 22 toen hij plots vader werd: 'Het voelde heel schizofreen'
Column
Hanneke: 'Ik verdedig me niet meer omdat ik 4 dagen in de week werk'
Column
Hier komt ze nooit meer overheen
Column
Waarom mag ik er niet moe en ontevreden uitzien?!
Mama
Say what: op deze leeftijd lijk je het meest op je moeder
Column
Carmen: 'Mijn ouders zeiden niet 'volg je dromen!''
Column
Carmen: 'Ik vind de meeste kinderen ongemanierde stoorzenders'
Column
Strategisch op zoek naar een kinderdagverblijf
Column
Ze wil wel graag een geboorte-altaar krijgen
Column
Lisette Wellens: 'Je denkt: dat komt nooit goed met m'n onderkantje'
Column
Hanneke: 'Ik had nog helemaal niet gehuild om de dood van mijn vader'
Nieuws
Dit is wanneer het nieuwe seizoen van Boer zoekt Vrouw begint
Mama
Slechte invloed: mag je je bemoeien met de vriendschappen van je kind?
Mama
Bloederige vagina's en zaad: de 5 vreemdste babyshowertaarten ooit
Mama
Oeps, foutje: deze 10 gender reveals gingen helemaal mis
Interview
Lieke Anna rouwt om haar levende moeder: 'Ze is zichzelf niet meer'
Nieuws
Rihanna: 'Het aanstaande moederschap verandert me nu al'
Column
Malou: 'Mijn oma kwam na de oorlog in Indië naar Nederland'
Nieuws
Oeps, foutje: makers Stranger Things bevestigen fout in vierde seizoen
Column
Jouw kinderen zijn jou óók zat
Interview
Jaimie Vaes over relatiebreuk: 'Ik wil de regie over mijn leven terug'
Psyche
Regenboogbaksels en goodiebags: ben jij stiekem ook een uitsloofouder?
Column
Lisette Wellens: 'Ik heb constant angst dat mijn kind wat overkomt'
Gossip & Sterren
Zangeres Kris Berry: 'De bevalling voelde heel empowering'
Column
Ze wordt boos als we niet hetzelfde eten
Nieuws
Bilal Wahib: 'Ik zat na 'de fout' tegen een depressie aan'
Nieuws
Vers van de pers: Sosha Duysker gaat The Passion presenteren
Health & Sport
Thanks mom: daarom ruikt jouw scheet zoals-ie ruikt
Gossip & Sterren
Actrice Carolien Spoor: 'Na 18 uur kreeg ik een spoedkeizersnede'
Column
Op je gevoel afgaan is echt vreselijk overschat
Gossip & Sterren
Actrice Sarah Chronis: 'Ik denk nog even niet na over de bevalling'
Meer bekijken
  1. Interview
  2. › ›
  3. Samana Hamidi vluchtte naar Nederland: 'Ik heb 4 dagen niet gegeten'
Interview

Samana Hamidi vluchtte naar Nederland: 'Ik heb 4 dagen niet gegeten'

Bekijk meer
(35/39)
Esluna is porno-actrice: 'Ik krijg doodswensen in mijn DM'
39/39
Leena zit in een rolstoel: 'Ik wil vooroordelen omverwerpen'
38/39
Eveline verdronk bijna: 'Ik wist het meteen: mijn moeder is dood'
37/39
Sanne kreeg een hartaanval door stress: 'Mijn zoon was net geboren'
36/39
Samana Hamidi vluchtte naar Nederland: 'Ik heb 4 dagen niet gegeten'
35/39
Jennifer Ewbanks dochter brak haar schedel: 'Dit is helemaal mis'
34/39
Fleur Jong: 'Ik wil juist dat mensen aan mij vragen wat er gebeurd is'
33/39
Jerutsi verloor haar vriend en baby: 'Papa komt niet meer thuis'
32/39
Vicky brak met haar ouders: 'Mijn moeder gebruikte heroïne'
31/39
Kimberley werd verkracht door een collega: 'Ik beet in zijn schouder'
30/39
Shanna verdwaalde in Canada: 'Zat ik dan: ruikend naar een berenhap'
29/39
Tinette kapte met het geloof: 'Gods woord prediken, is dit het dan?'
28/39
Kathleens baby overleed na een auto-ongeluk: 'Zijn hoofd was geraakt'
27/39
Roxanne zit op OnlyFans: 'Ik sloeg door en verwaarloosde mijn gezin'
26/39
Tamara heeft alopecia: 'Over mijn hele hoofd zaten kale plekken'
25/39
Joëlles baby leefde maar 2 uur: 'Voor m'n gevoel had ik haar vermoord'
24/39
Sara werd ontvoerd door haar vader: 'We zouden naar Disneyland gaan'
23/39
Rosan werd opgenomen in een inrichting: 'Ik moest naar de isoleercel'
22/39
Lingeriemodel Lynn heeft een stoma: 'Ik rouw om mijn oude ik'
21/39
Geartsje heeft een hersentumor: 'Ik heb niet lang meer'
20/39
Esther had baarmoederhalskanker: 'Het was ik of mijn baby'
19/39
Wendy werd ziek van haar borstimplantaten: 'Praten ging moeizaam'
18/39
Art werd bruut overvallen: 'Ik steek je in de fik, zei hij'
17/39
Irene werd aangerand door een monnik: 'Ik zat als een rat in de val'
16/39
Carmen heeft dwerggroei: 'Ik heb nooit de wens gehad om lang te zijn'
15/39
Marloes (36) heeft longkanker: 'En ik heb nog nooit gerookt'
14/39
Melanies dochter heeft aangeboren obesitas: 'Ze heeft nu maat 140'
13/39
Christel verloor haar ongeboren baby bij een auto-ongeluk
12/39
Michailja moest haar kind laten versterven: 'Het was de enige manier'
11/39
Floor heeft een postpartum angststoornis: 'Ik verwachtte een burn-out'
10/39
Wendy Geerts in &C magazine: 'Ik heb geen vagina meer'
9/39
Wendy was cokeverslaafd: 'Ik zat 's nachts uren in de auto te snuiven'
8/39
Katelijne (42) deed 2 zelfmoordpogingen: 'Ik stond uren bij het spoor'
7/39
Fleurs vrouw stierf aan kanker: 'Misschien ga ik haar wel achterna'
6/39
Lian kreeg een ongeluk in Thailand: 'Ik lag halfnaakt op straat'
5/39
Marjolein (35) is al 12 jaar single: 'Hoe kieskeurig mag ik nog zijn?'
4/39
Wendy werd gestalkt: 'Hij zei: ik ga je dochter even lekker verwennen'
3/39
Demi is geen man of vrouw, maar gewoon Demi
2/39
Mishandelde Jasper en Ronnie vertellen hun verhaal aan &C
1/39

Samana Hamidi vluchtte als kind uit Afghanistan naar Nederland. Ondanks alle tegenslagen en ondanks wat er nu in haar land gebeurt, blijft ze hoopvol. We interviewden haar voor het decembernummer van &C magazine.  

13-12-2021 20:00
interview Imke Hamacher, fotografie Lizzy Ann

'Als ik terugdenk aan Afghanistan, denk ik vooral aan onze tuin. Dat was een soort dierentuin vol kippen, katten, honden, konijnen en duiven. Die tuin was ons domein, daar leefden we. Maar de oorlog was er ook, altijd. Er zaten kogelgaten in de buitenmuren van ons huis, de bovenste verdieping was beschadigd door raketten. Ook als er geen actieve oorlog was, voelde het altijd onveilig. Je raakt eraan gewend, maar je bent je er altijd van bewust: ik kan elk moment doodgaan. Als iemand in de buurt hoorde dat er iets stond te gebeuren, wist meteen de hele wijk het. We gingen bij elkaar langs de deuren: pas op, blijf binnen. Als er geschoten werd, maakte het niet uit waar je op dat moment was, je kon een willekeurig huis binnenlopen en gaan schuilen in de kelder. Onze kelder zat regelmatig vol buren. Als kind wist je dan: ik moet mijn mond houden. Of je nou vier, zes of tien jaar bent. Je gaat geen herrie maken. Je zeurt niet over honger of dorst. Je blijft rustig. Eén keer herinner ik me nog heel levendig, niet lang voordat we vluchtten. Ik ging met mijn vader drinken halen bij een winkeltje, en op de weg terug naar huis kleurde de lucht ineens vuurrood. 'Wow papa, kijk, er is vuur in de lucht,' zei ik. Ik zag raketten, maar begreep niet wat dat waren. Mijn vader keek, pakte me onder zijn arm, en begon te rennen. Ik begreep niet meteen dat er iets ergs aan de hand was, ik vond het vooral mooi. Eenmaal thuis zat onze kelder al vol. Gespannen telde mijn vader of hij al mijn broers en zussen zag. Toen iedereen compleet was, was het een kwestie van blijven zitten, niet wetende of de raketten ook bij ons zouden inslaan.'

Niet veilig meer
'Mijn ouders vertelden ons pas dat we gingen vluchten op de dag van vertrek, uit angst dat een van ons het anders misschien zou doorvertellen. De dagen daarvoor zag ik wel steeds meer meubels en spullen uit huis verdwijnen, maar ik dacht: mijn moeder heeft vast opruimwoede. Ze heeft altijd fulltime gewerkt als lerares, is een heel onafhankelijke vrouw, maar sinds de Taliban onze stad Herat hadden overgenomen, mocht dat niet meer. Vrouwen en kinderen zijn niets waard in de ogen van de Taliban. Op straat zag ik hoe erg en onmenselijk ze zijn. Ze zagen er angstaanjagend uit: vies, dorstig, vurig. Vrouwen werden geslagen. Mijn nicht werd door een Talib op haar rug geslagen met een kalasjnikov omdat haar handen zichtbaar waren door de stof van haar burka. Als klein meisje werd ik gefouilleerd en over mijn hele lichaam betast. Ik moest ineens een hoofddoek dragen, ook als vijfjarige, mijn moeder een burka. Je kon overal op straat aangehouden worden, ze konden uit het niets je voordeur open trappen. Op straat hoorden we de hele dag door: die is doodgeschoten, deze persoon is verkracht, hier is een raket binnengeschoten, dit kind is meegenomen. We waren niet veilig meer. Op een ochtend vertrokken we om vier uur 's ochtends met de auto. 'Waar gaan we naartoe?' vroeg ik. 'Weg van hier,' zei mijn moeder. 'Naar een veiligere plek.' We namen afscheid van mijn opa, oom, tante, van alle dieren. Vooral om de dieren heb ik wekenlang gehuild. Mijn familie zou ik wel weer zien, dacht ik, maar van de dieren wist ik: die zie ik nooit meer.'

Lees ook: Jennifer Ewbanks dochter brak haar schedel: 'Dit is helemaal mis'

Zo jong, zo volwassen
'Het vluchten was zwaar, ook financieel. Zonder inkomen raakt het geld snel op. Mijn vader ging met mijn oudste broer alvast naar Europa en zou vanuit daar onze doortocht regelen. Daar werd ons verder weinig over verteld; op een ochtend gaf hij ons een kus en was hij weg. Ik kan me niet herinneren dat ik daar boos of verdrietig om was. Er gebeurde zo veel, er werd ook niet aan me gevraagd wat ik ervan vond of hoe ik me voelde. Iedereen had het moeilijk, dus je zeurde niet. We moesten sterk zijn, doorgaan, overleven, accepteren dat de realiteit hard is, dat niet alles gaat zoals gepland. Elke dag sta je op en ga je door. Ik ben heel jong volwassen geworden. We belandden in Pakistan, waar ik alleen achterbleef met mijn moeder en jongste broertje Nabil. Mijn andere twee broers konden op een gegeven moment mijn vader achterna reizen, mijn oudere zussen trouwden en trokken hun eigen plan. Alle stress en zorgen sloegen enorm op mijn moeders gezondheid. Ze had om de haverklap pijnaanvallen in haar maag, waardoor ze niet meer kon bewegen en flauwviel. Ik denk dat ik wel vier, vijf keer per week naar de huisarts een paar straten verderop rende: je moet nú naar mijn moeder komen. Dan lag ze thuis halfdood op de grond, met kleine Nabil ernaast. Doordat het met mijn moeder zo slecht ging, kwam veel op mij neer. Als tienjarige was ik al echt een vrouw. Ik ging naar school en zorgde daarnaast voor mijn moeder, Nabil en het huishouden. Dat was vanzelfsprekend. Bij wie moest ik bezwaar maken? Bij mijn zieke moeder? Mijn broertje van zes? Mijn vader in Nederland? Die sprak ik maar heel af en toe via de telefoon, wat belachelijk duur was. Op een dag – mijn moeder, Nabil en ik waren toen al een tijd alleen in Pakistan – mochten ook wij naar Nederland vertrekken. De reis was verschrikkelijk. Mijn moeder was er slecht aan toe, dus sjouwde ik met koffers, zorgde voor Nabil, regelde alle overstappen en kaartjes. Ik heb vier dagen bijna niet gegeten. Eenmaal in Nederland werden we aangehouden.' 

Het hele verhaal van Samana is te lezen in het decembernummer van &C Magazine 'Pak maar uit'. Vandaag nog hier te koop. 

Schrijf je in voor de nieuwsbrief
Ontvang één keer per week alle &C updates!
Het is vereist de inschrijving te bevestigen door dit vakje aan te vinken.
GO
Bedankt voor je inschrijving voor de nieuwsbrief!
Vanaf nu ontvang je de nieuwsbrief.
Bestel nu &C's nieuwste editie
&C's augustusnummer 'Zeg, valt er nog wat te flirten' is uit!
Bestel nu voor € 6,95
Wees slim en word abonnee!
12x &C Magazine op je deurmat
Bekijk alle deals

Gerelateerd

Geen probleem!
&C maakt gebruik van cookies. Als je verder leest, ga je daarmee akkoord. Meer info »

We love cookies

Deze website maakt gebruik van cookies.
Geen probleem!

We gebruiken cookies om content en advertenties te personaliseren, om functies voor social media te bieden en om websiteverkeer te analyseren. Ook delen we informatie over je gebruik van onze site met onze partners voor social media, adverteren en analyse.

Wanneer je gebruik blijft maken van andc.tv gaan wij ervan uit dat je hiermee akkoord bent. In onze privacy voorwaarden vind je een beschrijving van al onze cookies.