Column
Olcay: 'Het is maar goed dat ik geen eigen kinderen heb'
Column
Malou: 'Ik scheld tegen de man die mijn leven in zijn handen heeft'
Column
Malou: 'Ik kan pas sinds vier jaar overgeven'
Column
Olcay: 'Ik was van een leuke cup B naar een dubbel D gegaan'
Column
Malou: 'Online is iedereen een held, arts of eigen rechter'
Column
Malou: 'Hij schreeuwt heel hard en ik geneer me omdat iedereen kijkt'
Column
Aan de telefoon na Moederdag
Column
Ik ben inderdaad veel rommeliger dan hij
Column
Malou: 'Geen enkele man blijkt vrouwen lastig te vallen'
Column
Malou: 'Ik word begluurd door een castlid van Netflix-serie Sexify'
Column
Malou: 'Als iemand zich in het openbaar aftrekt, lopen wij er omheen'
Column
Malou: 'Ik besta uit een kleurrijk palet van angsten en fobieën'
Column
Jij was zeker zo'n buggymoeder
Column
Malou: 'De man legt z'n hand op m'n been: 'blijf zitten' fluistert-ie'
Column
Malou: 'Drie smerige pro-life hyena's omsingelen mij en m'n vriendin'
Column
Malou: 'Deze arts gaat onderzoeken of ik het BRCA-gen draag'
Column
Wij doen aan positief opvoeden
Column
Moet ik nu op het strafstoeltje?
Column
Niet nog een keer dat debiele slijmlied
Column
Malou: 'Zij is verliefd op zowel haar vriend als haar vriendin'
Column
Een bomvolle bus en de man met een kunstheup
Column
Olcay: 'Ik sta op de meest ongemakkelijkste momenten te janken'
Column
Waarom mag ik er niet moe en ontevreden uitzien?!
Column
Malou: 'De bitch doet alsof ze dag in dag uit mishandeld wordt'
Column
Malou: 'De interviewer maakt een opmerking over haar jurk'
Column
Malou: 'Het goede nieuws was dat de artsen er heel vroeg bij waren'
Column
De laatste
Column
Malou: 'In Amsterdam zijn kassières net zo schaars als woningen'
Column
Olcay: 'Een tienstrippenkaart bij de psychiater had me meer geholpen'
Column
Omdat ik geen ondergoed aan heb, sta ik letterlijk bloot
Column
Ze wil wel graag een geboorte-altaar krijgen
Meer bekijken
  1. Column
  2. › ›
  3. Marieke: 'Ik haat mezelf erom, maar het lukt me niet ermee te stoppen'
13-7-2021 20:00
fotografie Anne Claire de Breij

Op mijn veertiende moest de nagel van mijn ringvinger eraf. Goor verhaal. Het was mijn rechterringvinger en totaal mijn eigen schuld. Een week of twee voor de ingreep had ik weer eens aan een droog stukje nagelriem getrokken. Een slechte eigenschap die ik maar niet afleerde. Het ging ontsteken en tot overmaat van ramp had ook de kat van m'n vriendinnetje Tamar naar me uitgehaald. Zijn nagel kwam precies in dat wondje.

Lees ook: Marieke: 'Mijn slaapslip is niet van het charmante soort'

Hoewel ik echt mijn best had gedaan het schoon te maken, liep het volledig uit de klauwen. Zelfs een ontsmettend Biotexbadje mocht niet meer baten. Eindstand: een enkeltje huisarts met het verwijderen van m'n nagel tot gevolg. Ik herinner me nog dat mijn moeder zei: 'Nee hoor, ik blijf kijken, het is mijn dochter' toen de dokter vroeg: 'Weet u zeker dat u het wil zien, mevrouw Elsinga? Het is geen prettig aangezicht.' Zelf keek ik overigens de andere kant op. De losgetrokken nagel zag ik daarna nog wel in de spoelbak liggen.

De weken erna liep ik voor lul op school. Met verband zo dik als een kroket en een vinger die klopte als een gek. Om dat tegen te gaan liep ik dagenlang met mijn hand boven mijn hartstreek. Zo sprong-ie natuurlijk nog meer in het oog. Een stoer verhaal had ik niet. Ik kon dat van die kat wat aandikken, maar ik wist donders goed dat het compleet mijn eigen schuld was. Toen het verband er eenmaal af mocht (laat ik je de details over de verwijdering en hoe mijn nagelbed in het gaasje was gegroeid, besparen), werd het er niet beter op. Ik kwam er achter dat het maanden duurt voordat een nagel weer op lengte is. Met negen gelakte nagels ging ik naar het schoolfeest van de derde klas.

Nu zou je denken dat ik mijn lesje toen wel heb geleerd. Maar niks is minder waar. Ik ben twintig jaar verder en ik pulk NOG STEEDS aan mijn nagelriemen. Hoeveel zalfjes, crèmes en cuticle oils ik ook op mijn
nachtkastje heb staan, het blijft een tic. Ik haat mezelf erom en het ziet er niet uit, maar het lukt me maar niet ermee te stoppen. Steeds weer denk ik: als ik dat ene droge velletje nou even wegtrek, dan is het daarna allemaal weer keurig.

Lees ook: Marieke: 'Het mapje heet 'mannen' en dat dekt de lading perfect'

Toch sus ik mezelf met de gedachte dat ik met deze slechte gewoonte in elk geval niemand anders tot last ben. Het is niet alsof ik met een sigaret op een vol terras zit. Of met harde muziek in de bus. Ik snurk niet, gebruik elke dag netjes deodorant en ben doorgaans op tijd. En dus blijf ik lekker pulken. Dat ik laatst met een satéprikker in m'n pinknagel moest purren om de druk van een ontsteking af te halen (ik zei toch dat het goor werd) neem ik maar voor lief. Ik kom er ooit echt vanaf en tot die tijd is het misschien zo veilig om de nageltjes van mijn kat Kiki kort te houden.

Deze column is ook te vinden in &C's julinummer 'Schaamteloos jezelf', dat hier te koop is. En hier lees je nog meer columns van Marieke.

Schrijf je in voor de nieuwsbrief
Ontvang één keer per week alle &C updates!
Het is vereist de inschrijving te bevestigen door dit vakje aan te vinken.
GO
Bedankt voor je inschrijving voor de nieuwsbrief!
Vanaf nu ontvang je de nieuwsbrief.
Bestel nu &C's nieuwste editie
&C's julinummer 'Reis ver, duik diep, kom terug' is uit!
Bestel nu voor € 6,95
Wees slim en word abonnee!
12x &C Magazine op je deurmat
Bekijk alle deals

Gerelateerd

Geen probleem!
&C maakt gebruik van cookies. Als je verder leest, ga je daarmee akkoord. Meer info »

We love cookies

Deze website maakt gebruik van cookies.
Geen probleem!

We gebruiken cookies om content en advertenties te personaliseren, om functies voor social media te bieden en om websiteverkeer te analyseren. Ook delen we informatie over je gebruik van onze site met onze partners voor social media, adverteren en analyse.

Wanneer je gebruik blijft maken van andc.tv gaan wij ervan uit dat je hiermee akkoord bent. In onze privacy voorwaarden vind je een beschrijving van al onze cookies.